elsalt-stierenritueel01

A todos mis amigos en españa: dentor de poco sale un comic mio en Español!!!

Traducido por Marco y publicado por  Norma.

LOSSILENCIOSDEDAVID

 

 

 

ik weet het weer: tekenen is LEUK

I remember: DRAWING IS FUN
0405 0607 0809 1011 1617 1819

 

 

 

 

 

 

 

 

De Ninoofse poort is een dondergrijze, vieze vunzige stadskanker aan het kanaal van Brussel. De Ninoofse Poort ligt vlakbij het Centrum en is een onmogelijk kruispunt, niet over te steken voor voetgangers, onveilig voor fietsers, met een triljoen verkeersborden, leegstaande huizen, kortom: Brusselse stedenbouwkundige waanzin

 

De Actiegroep “Ninoofse Poort/Porte de Ninove” doet een ACTIe, een POP-UP park,  je kunt hiervoor gras, veldbloemen, groenten, fruitbomen en zelfs speeltuigen kopen via  https://www.growfunding.be/bxl/canalpark

 

Als je het project steunt krijg je een certificaat gemaakt door MIJ! Ik ben gaan drukken in het RISO Atelier van AXEL,  http://chezrosi.wordpress.com/

 

Hieronder een aantal van de resultaten….

In het echt zijn ze fluoroze. Hip zijn kan geen kwaad.

 

 

FRUITBOOM

 

 

 

GRAS

 

 

GROENTENBAK


Onlangs werd ik uitgenodigd om een tekst te schrijven over hoe het voelt auteur te zijn in een meertalige stad als Brussel. Hieronder het resultaat

 

 

Woensdagochtend, 9 uur. Molenbeek, laag Molenbeek, vuil Molenbeek, arm Molenbeek, berucht Molenbeek, vlakbij de Gentse Steenweg. Een morsige straat, een schooltje.  Stenen grauwheid, betonnen tegels op te smalle stoepen, teveel auto’s staan stil, bumper aan bumper, daartussen wringen zich de moeders en de vaders die hun kroost hebben afgezet.

Ik zit in de eetzaal van het schooltje, met nog een heleboel andere mensen, een kakafonie van hoofddoeken, hoeden, blond haar, zwarte kroes, donkere lokken, een kakafonie van talen ook. We zitten dicht op elkaar, alle hoofden gericht naar een wit scherm. We worden geïnformeerd over een actie om te ijveren voor een autovrije straat. Iedereen is het erover eens “dat het zo niet langer kan”, “dat het een schande is” ,” oui que c’est important d’agir!” en ook, ja ook “que es una verdadera desgracia”. Ik kijk opzij, links van me zit een vrouw, alert, ze spreekt Spaans met haar buurvrouw, ze hebben beide een hoofddoek aan.

Ik had hen de laatste weken al gespot, tussen de auto’s, tussen de mierennest van ouders op de te smalle stoep voor onze schoolpoort. Spaans! In Molenbeek! Hoezee, ik heb in Spanje gewoond. Ik had hen al aangeklampt daar op de stoep, ik wilde Spaans praten, maar ik wilde vooral weten waar ze vandaan komen. De onweerstaanbare nieuwsgierigheid, de drang om informatie slurpen. Ik ben auteur,  ik wil wéten. Ik wil verhalen voor mijn verhalen stelen.  Ik beschouw mezelf als een lid van de familie van de sponsachtigen, weliswaar een hoogontwikkeld lid, maar toch: een spons met hersenen. Ik zuig verhalen in me op.

En hier naast me, op de infovergadering over autovrije straten, zit  een kanjer van een verhaal. Ze komen uit Valladolid, de vrouwen, ze zijn naar België gekomen om te werken, in Spanje weegt de crisis loodzwaar door, ze zijn moslim en zijn in groep naar Molenbeek gekomen. Hier kenden ze mensen. Ze spreekt prachtig Spaans, en lacht me uit omdat ik een vunzig Andalusisch dialect uitkraam. De hele vergadering door, die in het Frans en het Nederlands plaatsvindt, vertaal ik naar het Spaans, ze zijn nog niet zo lang in België.

 

Ik sla het verhaal van deze vrouwen op in mijn hersenen.

In de grote verhalenbibliotheek die ik dagelijks aanvul, en die op een door mij nog niet geheel doorgronde wijze verhalen met elkaar laat versmelten, verhalen na verloop van tijd laat verdwijnen, andere verhalen uitvergroot. Mijn verhalenbibliotheek zit vol zijgangen, ingewikkelde structuren, vol overbodige verhalen ook, het is een kronkelig nogal duister oord, maar ik verdwaal er nooit. In mijn verhalenbibliotheek wonen erg luide verhalen, sommige zijn erg grappig, ander dieptreurig, sommige zijn details, sommige tragedies, veel verhalen zijn taalloos, een aaneenschakeling van woordeloze beelden.  In mijn hoofd wonen er verhalen in het Nederlands, in het Frans, in het Spaans, in het Engels, in Oost-Europese talen, in Afrikaanse talen die ik niet kan thuisbrengen, in rare mengtalen.  Dat kan ook niet anders. Ik woon in Brussel en dat zullen we geweten hebben.  Ik steel verhalen uit een stad zonder meerderheidstaal. Een stad met vele gezichten. Een stad waarin een Nederlandstalige witte stripauteur naast een Spaanstalige moslima zit te luisteren naar een tweetalig exposé over een autovrije straat. Een stad die mijn verhalen mee vormgeeft.

 

Hier kun je de reportage beluisteren die Radio 1 vandaag over mij gemaakt heeft naar aanleiding van mijn nominaties voor de Eisner Awards.

http://www.radio1.be/programmas/vandaag/drie-nominaties-voor-judith-vanistendael

 

“When David lost his voice” has been nominated for 3 Eisnerawards!!!!, the  Oscars of comicbook awards.

Best Writer Artist, Best U.S. edition of international material and best painter

 “Toen David zijn stem verloor” heeft in de Engelse vertaling 3 nominaties voor de Eisnerawards in de wacht gesleept!!! 

 

http://www.comic-con.org/awards/will-eisner-comic-industry-award-nominees-2014

 

 

 

Afbeelding 36

 

 

 

 

 

 

 

Ik begon met schetsjes van kanariepieten, als opwarming voor het echte schetswerk: moordaanslagen, bomexplosies en achtervolgingen. Gezellig is anders.

In het Baskenland werden honderden mensen op onderstaande haast banale manier vermoord, door de ETA .

 

 

SALTO-dec-2-MIQUEL-196-197bis SALTO-dec-2-MIQUEL-198-199bis SALTO-dec-2-MIQUEL-200-201bis

Een bijzonder eigenaardige ervaring: je eigen naam niet kunnen lezen op je eigen boek. Maar Koreanen kunnen wel erg mooi uitgeven. Het is een pareltje

Un comic mio en Koreano, que no pillo nada de lo que està escrito. La version Española viene dentro de 2 o 3 meses, bajo el nombre “Los silencios de David”, ed. Norma

 

foto-1 foto-2 foto-3.

het hoeft niet altijd over de ETA en het Baskenland te gaan. Een dosis vrolijkheid kan nooit kwaad

No hace falta  que uno siempre hace dibujos oscuros del Pais Vasco. A veces hay que ser alegre y ligero! La portada de un libro nuevo, para niños.

Rosie en Moussa 2014.def

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 301 andere volgers